Vakantie 2014 - Indonesië

Na lekker uitgeslapen te hebben zijn we gaan ontbijten en hebben we daarna de koffers ingepakt. Daarna hebben we nog even aan het zwembad gelegen, wachtend op de gezamelijke afscheidslunch in Ubud. De extra geregelde busjes vertrokken pas veel te laat, dus de laatste souveniers konden niet meer voor de maaltijd worden gehaald, maar daarna.
Tijdens de lunch had Floris nog een toespraak ingestudeerd om Jochem te bedanken voor zijn begeleiding van de groep tijdens deze fantastische reis. We hadden een kalender van Indonesië voor hem gekocht met daarin een persoonlijk dankwoord van iedereen, een kleine lachende Boeddha en een enveloppe met inhoud. Ook Jochem had nog een leuke verrassing voor ons als bedankje. We kregen allemaal een heerlijk pakje wierook.

Na de lunch hebben we nog de laatste souvenier inkopen kunnen doen om vervolgens om half drie weer met de taxi busjes terug te worden gebracht naar het hotel. Daar vertrokken we om half vier op weg naar Denpassar. Het vliegtuig kwam, na een korte tussenlanding in Singapore, om kwart over zeven in de ochtend aan op Schiphol.
Na het afscheid nemen van alle medereizigers uit de groep zijn we weer heerlijk thuisgebracht door O&O.

Vandaag was de laatste volledige dag op Bali. Jochem had een aantal busjes geregeld voor de mensen die naar Kuta wilden. Kuta is een toeristisch badplaatsje aan zee. Ubud ligt dus niet aan zee. In Kuta was ook het grootste glijbanenwaterparadijs van Azië. Staat in de top 5 van de wereld. Dit vonden de kinderen natuurlijk fantastisch. René en Sandra besloten om in Ubud te blijven. Niet de drukte op te zoeken. Het was toch weer anderhalf uur rijden en omdat Sandra's buik nog niet helemaal goed was, toch maar besloten om lekker daar te blijven. Franca ging met de andere kids en nog 6 ouders naar Kuta. Lekker van de glijbanen in het waterparadijs!
René en Sandra hebben 's ochtends eerst lekker bij een van de vele zwembaden van het hotel gelegen. Ook nog even gezwommen. Helaas kwam de zon er niet echt door en werd het niet echt lekker om te blijven liggen. Om 13.00 uur hebben we de shuttlebus naar Ubud genomen. Daar hebben we eerst het paleis van de koning bezocht (die hier zelfs ook nog woont). Daarna zijn we lekker door het plaatsje wezen slenteren. Wel een toeristisch plaatsje hoor, met veel Nederlanders en Amerikanen. Heel wat anders dan op Java en in Lovina. Op Java waren wij gewoon een bezienswaardigheid en Lovina was heerlijk rustig!
Lekker gelunched in een restaurantje op Monkey Forrest Street. Daarna zijn we doorgelopen naar Monkey Forrest. Een apenbos met heel veel Makaken. Wat een apen zeg. Er staat een hek om het park, maar dit heeft weinig nut, de apen lopen overal in de straten rondom het park. Eén aap vond René niet zo aardig. Hij klom via zijn broek omhoog, beet in zijn heup en vervolgens beet hij in René zijn elleboog. Welkom in Monkey Forrest! Het bloedde wel even, maar de schade viel mee; bloeduitstorting op de heup en wondje aan de elleboog.
Daarna zijn we langzaamaan weer naar de shuttlebus gelopen. Ondertussen was het 18.00 uur geworden toen we in het hotel aankwamen en de club uit Kuta kon ook ieder moment thuiskomen. Die hadden het erg leuk gehad met gelukkig mooi weer. Jammer dat René en Sandra de laatste dag niet van de zon hebben kunnen genieten, maar ja. Gelukkig voor de club van Kuta trok de lucht aan zee open en hebben zij nog een heerlijke strand/waterdag gehad.
Om 19.00 uur hebben we met z'n allen besloten om maar in het hotel te blijven eten omdat het al laat was. Het was geen probleem. We konden om 20.00 uur eten, niet meer à la carte, maar het zou een rijsttafel worden. Geen probleem. Om 20.00 uur zaten we met z'n allen paraat en het drinken werd opgenomen. Tot dusverre ging het goed. Iedere keer bij het eten met de hele club was het weer de vraag of het desbetreffende restaurant het voor elkaar zou krijgen iedereen tegelijk het eten te serveren. In al deze 3 weken was dat nog niet vaak voorgekomen. Maar hier ging het goed. We dachten dat het een soort buffet zou zijn, maar iedereen kreeg de rijsttafel op een bord geserveerd. Toen we echter gingen eten bleek alles helemaal koud te zijn. Dit kon natuurlijk niet. Al het eten (exclusief de GadoGado van Sandra, deze wordt in Indonesië namelijk bijna altijd koud, als salade, geserveerd) werd terug naar de keuken gestuurd. Want al dit koude vlees eten kon natuurlijk niet, dan zouden de mensen die nog niet waren ziek geweest, spontaan ziek worden. Maar hoe lang zou het duren voor we het nieuwe eten zouden krijgen. Na lang wachten de tweede poging; het eten was nu iets warmer en de kinderen begonnen te eten. Toen de ouders aan de beurt waren, bleek dat er minder eten op sommige bordjes lag en echt lekker heet was het niet. De stemming werd steeds slechter. Een aantal ouders besloot op te stappen en gebruik te maken van een aanbod van de hotel manager. Hij zou vervoer naar en van een ander restaurant regelen. Franca had al gegeten en ging met de andere kinderen nog stappen in Ubud. Sandra en René hadden geen zin meer om nog naar een ander restaurant te gaan, dus besloten de aangeboden maaltijd op te eten. Na het eten volgde nogmaals de gang naar de manager, omdat we niet van plan waren de volle mep voor dit 'disaster diner' te betalen. Uiteindelijk had de manager onder druk van de groep besloten om de rekening aan te passen.

Jammer van zo'n laatste avond. Franca was gelukkig al weer op tijd terug uit Ubud, zodat we lekker konden gaan slapen. De laatste nacht ...

Bijtijds opgestaan omdat we om 9.00 uur al op pad zouden gaan. Sandra had wel weer de nodige tijd 's nachts op het toilet doorgebracht, dus het was te hopen dat het zou gaan vandaag want ze wilde toch wel erg graag mee.
De ochtend begon al goed met heel veel regen. Dat zou wat worden met het fietsen en het raften (de rivier zou nog sneller stromen). Jochem vertelde echter later dat het altijd 's ochtends zo hard regent en dat het dan in de loop van de ochtend weer droog wordt en de rest van de dag mooi weer.
Na het ontbijt (heerlijk buiten) zijn de volwassenen in twee luxe auto's gestapt die ons ergens boven op een berg zouden afzetten. Het fietsen zou grotendeels berg af zijn. Dat is goed nieuws want onze fietstocht in Egypte (van een aantal jaren geleden) met bijna 40 graden was toen best pittig.  
Onderweg hebben we nog een aantal fotostops gemaakt. We hebben ook nog een koffieplantage bezocht waarbij we de nodige koffie konden proeven. We kregen het hele handwerkproces vanaf de koffieboon tot aan de uiteindelijke koffie te zien. Het meest bijzondere is de Luwak-koffie. In deze plantage zaten allemaal luwak's (civetkatten). Deze luwak's zaten allemaal apart in een hokje en kregen alleen maar koffiebonen te eten. Deze koffiebonen poepten ze dan weer uit en dan werden de bonen op dezelfde manier verwerkt tot koffie net als alle andere koffiebonen. Doordat deze bonen door het gehele maagdarmkanaal van de luwak komt, komt er een hele speciale smaak aan de koffie. Deze koffie is hierdoor ook heel duur en mochten we daarom ook niet proeven. Wel zielig hoor om al die dieren zo in die kleine hokjes te zien.  
Ook stonden er in dit park verschillende soorten bomen en kruiden; cacaobomen, kaneel, nootmuskaat, enz, enz.
Daarna weer verder met de auto naar de fietsen. Bovenop de berg stonden de mountainbikes met helmen klaar. Nadat ieder was voorzien van water konden we gaan fietsen. Onderweg hebben we de meest fantastische plaatjes weer gezien. Door dorpjes, langs tempels, op de fiets dwars door de rijstvelden gereden. Prachtig. Ondertussen hielden we ook onze geocache app goed in de gaten. Want er moest in Indonesië natuurlijk nog wel gecached worden. Op Java was het ook al niet gelukt om er dichtbij een te vinden, dus Bali was de laatste optie. We kwamen wel steeds dichterbij een cache, maar toen we op 1,5 km waren genaderd eindigde de fietstocht. Toen in de auto toch nog maar even de GPS aangehouden en zo kwamen we steeds dichterbij. Toen we op 300 meter van de cache waren vroegen we de chauffeur te stoppen om de cache te zoeken bij de rivier, maar die vertelde ons dat dat niet mogelijk was. Je kon niet zomaar bij de rivier komen omdat de meeste stukken land op privé gebied lagen. Jammer dus. We wilden net opgeven toen bleek dat we al erg dicht bij ons hotel waren. De cache bleek op ongeveer 1 km van ons hotel te liggen dus dat bood nieuwe mogelijkheden.
Toen we in ons hotel waren bleek Franca ook al terug te zijn van het raften. Ze had het ook erg leuk gehad en ze hadden heel wat afgelachen in de boot met de gids erbij.
Sandra en René besloten voor het eten toch nog even voor de cache te gaan, Franca ging haar oogjes even sluiten.
Gewapend met mobiel (voorzien van GeoCaching app en GPS) en een flesje water gingen we op pad.
De cache was via een tweetal routes te benaderen. We kozen voor het dichtstbijzijnde startpunt. Daar aangekomen begonnen we aan de afdaling naar de beneden gelegen rivier. Wat als trap begon veranderde steeds sneller in een gibberig rotspad naar beneden. Voor ons uit liep een Indonesische vrouw. Bij een splitsing aangekomen wisten we niet welke kant we op moesten gaan. De vrouw was hier ook even blijven staan dus konden we het haar mooi vragen. Om op het pad beneden bij de rivier te komen moesten we linksaf. Zodoende raakten we aan de praat. Het vrouwtje woonde aan de andere kant van de rivier en was op weg naar huis. Ze zocht onderweg dan altijd wat eten; wat groenten en wat eetbare blaadjes. Beneden aangekomen bleek dat als we verder wilden richting ons doel, dat we dan over het privé landje van een heel nors kijkende oude heks moesten lopen. Nadat we het vrouwtje duidelijk hadden gemaakt dat ons doel een oud huisje was dat langs de rivier stond, bood ze aan verder met ons mee te lopen. We hadden natuurlijk meteen al wel door dat ze graag onze gids wilde zijn, want dat zijn inkomsten. Zo gezegd zo gedaan. De heks deed haar bamboe hekje open en wij konden doorlopen. De heks liep nog een tijdje achter ons aan en praatte wat met onze nieuwe gids. We volgden een prachtig mooi pad langs de rivier. De gids leidde ons feilloos over de paden en uiteindelijk bereikten we ons doel. Een oude vervallen woning met daarbij een mooi hutje met rieten dak. Hier moest ergens de cache liggen. Maar ja, nu moest onze gids nog weg. Andere toeristen die bij het huisje hadden gestaan waren inmiddels vertrokken over een pad de berg op. Dat was de weg terug naar de hoofdweg zei de gids. Ze bleef echter maar wachten, want ze wilde ons verder naar boven brengen. Dat wilden we echter niet dus besloten we haar te betalen voor haar bewezen diensten. Na betaling keek ze echter wat teleurgested en had duidelijk wat meer verwacht. René gaf haar nog wat muntgeld waar hij toch vanaf moest en vertelde haar dat het nu toch echt wel op was. Ze bleef nog even wachten toen wij voorzichtig begonnen te zoeken. Op haar vraag of we wat zochten, antwoorden we negatief. We bleven zogenaamd nog even genieten van de rust. Nadat ze ons verteld had dat we een ander pad naar boven moesten nemen droop ze uiteindelijk toch maar af. Eindelijk alleen, dus konden we nu echt gaan zoeken. Sandra had de cache snel gevonden en konden we hem loggen! Yeah, Indonesië staat op de kaart!
Nu nog terug. Het was al laat en het zou snel donker worden. We besloten toch maar het pad naar boven te volgen waar we de andere toeristen hadden zien lopen. Stel je voor dat de teleurgestelde gids ons min of meer 'per ongeluk' een verkeerd pad op zou hebben gestuurd zodat we in de problemen zouden komen. Je weet maar nooit.
We volgden het pad en konden inderdaad een afslag naar boven vinden, maar toen werd het lastiger. Een wirwar van paadjes volgde. Op goed geluk maar een route gekozen. We kwamen langs een mannetje die ons, nadat we onze namen hadden uitgewisseld, kon bevestigen dat we op de juiste weg waren naar de 'main road'. We gingen verder tussen de rijstvelden, waar we met onze voeten diep in de blubber wegzakten. Na wat ganzenhokken en landarbeiders te zijn gepasseerd kwamen we uiteindelijk aan op de 'main road'. Geweldig. Nu nog even een stukje terug lopen naar het hotel. Op naar een lekkere douche.
Na het douchen moest er natuurlijk nog gegeten worden, dus gingen we met de shuttlebus van het hotel naar het centrum van Ubud. We hadden van Jochem gehoord dat er een leuk Mexicaans restaurantje moest zijn en daar hadden we wel zin in. We wisten echter niet waar het restaurantje was en ook de taxi chauffeurs aan wie we het vroegen hadden geen idee. Toen zijn we zelf maar gaan zoeken; straatje in straatje uit, maar geen Mexicaan. Uiteindelijk hebben we maar besloten om Jochem te SMSen. Met zijn aanwijzingen zijn we op pad gegaan, maar wat een lange wandeling was dit toch weer. Berg op, ver buiten het echte centrum komen we aan. Het is echter zo druk dat we moesten wachten op een tafeltje in het kleine zaakje. Gelukkig ging het snel door allemaal. In het kleine zaakje met een kleine open keuken waren 13 (!) mensen in hoog tempo aan het werk. Alles ging dus lekker snel door; bestelling, drinken, eten, toetje en de rekening. Dat zijn we niet gewend in Indonesië.
Daarna hebben we in een hele grote supermarkt nog wat boodschappen gedaan en zijn we met de taxi terug gereden.
Welterusten!

Vandaag kon er om 8.00 uur eerst dolfijnen worden gespot op zee en 's middags om 13.00 uur zou de bus vertrekken naar het laatste hotel op Bali, in Ubud.
Sandra voelde zich 's ochtends zo beroerd dat ze niet meeging met de dolfijnenexcursie. Dat was jammer zeg, maar om nu in zo'n klein, deinend bootje op zee te zitten was vast niet goedgegaan. René en Franca zijn daarom eerst samen even wezen ontbijten en daarna naar de boten op het strand. Uiteindelijk gingen ze met 3 boten de zee op.
De zee was erg kalm en we waren best wel een tijdje onderweg. De boot van René bleek al eerder iets gezien te hebben, dus die ging naar bakboord, terwijl de boot met de kinderen doorvoer. Samen met nog drie andere bootjes zagen we de eerste dolfijnen. Wat een prachtig mooi gezicht. Ze komen af en toe allemaal tegelijk even boven om adem te halen en een enkeling komt helemaal los uit het water. Op de foto's is het moeilijk te zien, maar ze waren echt dichtbij. Ook zag je ze soms onder de boot door zwemmen. Wanneer ze weer weg waren tuurden we het water af naar een nieuwe groep. Zodra die gespot werd ging onze kapitein er op af. Op het laatst waren alle andere boten ook weg en konden we nog beter en dichterbij komen. Fantastisch om te zien. Rond kwart voor tien kwamen we terug bij het hotel aan. Met Sandra ging het nog steeds niet goed (ondertussen had ze nog wel een wit broodje als ontbijt geprobeerd, maar die kwam er ook aan alle kanten weer uit). Uiteindelijk heeft Sandra de hele ochtend op bed gelegen en Franca en René hebben, toen ze thuis waren, even snel een club sandwich naar binnen gewerkt. Erg lekker. Daarna de laatste spullen ingepakt en wachten op de bus.
De bus zou om 13.00 uur vertrekken. Het was een klein busje, dus dit keer hadden we niet veel ruimte over. De busreis zou ongeveer 3 uur duren met een tussenstop bij een tempel die in een meer is gebouwd. De busreis was voor Sandra zwaar. In de bus was het erg warm, de weg die we moesten rijden was een enorme slingerweg berg op. En ook de buschauffeur was niet degene die we gewend waren. Kortom, genoeg ingrediënten voor een heftig ritje waarbij de meegenomen plastic zak uitkomst bood voor Sandra ;-).
Halverwege hebben we nog de tempel in het water aangedaan. Een aantal mensen gingen deze tempel van binnen bekijken, maar er waren nog meer mensen die zich niet fit voelden dus die bleven lekker wachten buiten de bus
Na een tijdje kwamen we aan in ons hotel, net buiten het centrum van Ubud. Nou ja, hotel. Wat een complex zeg. Een immens groot complex met overal kamers in alle soorten en maten. Overal zwembaden, ook in allerlei soorten en maten. Zelfs zo erg dat je soms niet weet of het nu een zwembad of een vijver was. We keken onze ogen uit. Overal beelden, Hindoeïstische, Boeddhistische, overal foto's, schilderijen, een grote spa. We keken onze ogen uit. Na het welkomstdrankje werden we naar onze kamer gebracht. Een prima kamer weer. Sandra is gelijk lekker het bed ingedoken en Franca heeft alvast even een duik genomen. Om 19.00 uur zou er een clubje mensen Ubud gaan verkennen en daar wat eten. Misschien zouden er sommige kids ook nog even de uitgaansgelegenheden van Ubud gaan verkennen. Franca is met hen meegegaan en we zouden wel zien hoe laat ze thuis zou zijn. René en Sandra hebben even snel wat in het hotel gegeten. Dat ging erg snel en was ook lekker. Maar weer kijken hoe dit eten valt bij Sandra.
Morgen staat er voor René en Sandra in principe vanaf 9.00 uur een fietstocht op het programma en Franca gaat met een aantal kids raften op een rivier, ook leuk!

Vandaag gingen we snorkelen en duiken, dus na het ontbijt werden we om half 9 met busjes van het hotel opgehaald. We moesten eerst nog een stop maken bij de duikshop waar we alles aangemeten kregen. Franca had al lang eerder besloten te gaan duiken en Sandra en René gingen snorkelen. Daarna weer terug in de busjes voor een lange rit van anderhalf uur naar het vertrekpunt van de boten. Daar werd de groep verder opgesplitst. De duikers (allemaal kinderen) gingen in één boot, met Jochem erbij als extra hulp. De anderen werden verdeeld over twee boten.
De boten vertrokken daarna met veel lawaai richting het eiland waar we zouden gaan snorkelen. De 'duikboot' ging ergens op zee voor anker waar het avontuur kon beginnen.
Na de uitrusting aangetrokken te hebben gingen we het water in. Wat een prachtig gezicht, alsof je in een aquarium zwom. We zijn parallel aan de rand van het rif verder gezwommen. Zoveel verschillende soorten vis met nog veel meer verschillende kleuren zwommen om ons heen. Zelfs Sandra die nooit zo van snorkelen houd, vond het erg bijzonder om te doen.
Toen we weer aan de kant stonden kregen we de lunchpakketten uitgedeeld. Een erg simpele lunch bestaande uit een sandwich met cola. Het had niet veel smaak, maar ja, het vulde wat. In afwachting van de 'duikboot' was René nog een tweede keer gaan snorkelen en zag daarbij op het laatst nog de schim van een kleine haai in de diepte voorbij zwemmen.
Ondertussen voer de boot met de duikers binnen voor hun lunch. Franca glunderde helemaal toen ze vertelde dat alles goed was gegaan en dat ze ook veel moois had gezien. Na een korte stop gingen we allemaal weer verder. Nu allemaal op open zee. De snorkelaars konden uit de boot springen om weer de rand van het rif te volgen. Verderop zou de boot ons weer oppikken, dus we hoefden niet terug te zwemmen. Qua vissen die er te zien waren, was het eigenlijk wel gelijk aan de eerste snorkelplek. De duikers bleken nu wat dieper te zijn gegaan; 11 meter waarbij Franca toch wel wat pijnlijke oren kreeg.
Na deze tweede ontdekkingstocht gingen we terug naar de haven. Daar konden we nog even afspoelen met zoet water en wat eten en drinken. Toen weer de lange rit terug naar het hotel. Het was een prachtig mooie excursie, waar Franca zichtbaar van genoten heeft.
Terug in het hotel moesten de dames nog op souvenier jacht. Franca wilde haar BuddahToBuddha armand toch graag kopen en Sandra kwam nog een mannetje met handgemaakte halskettingen tegen. De souveniers zijn binnen!
Die avond stond er een gezamelijke strand BBQ met kampvuur voor de hele groep op het programma. Het hotel had alles erg mooi aangekleed; één lange tafel die mooi was gedekt en de kok was druk in de weer om het vlees te BBQ'en. Het eten smaakte prima en het was erg gezellig met live muziek erbij, die na wat traditionele Balineese nummers snel overging op het Beatles repertoire.
Na het eten werd het kampvuur ontstoken, waarbij enkele heren het vuurtje goed op gang hielden met extra gesprokkeld hout.
Ondanks een mooie avond werd het een slechte nacht; ook Sandra werd nu geveld door koorts, braken en diarree ...

Vandaag was onze eerste vakantiedag ;-). We konden dan ook rustig opstaan en ons ontbijt gebruiken in de open eetzaal aan het strand. Wat een prachtig uitzicht over de zee!
Na het ontbijt de spullen gepakt om een dagje aan het zwembad door te brengen. Ondanks dat we lekker rustig aan doen vliegt de tijd vooruit en moesten we alweer aan de lunch zodat we op tijd zouden zijn voor onze massages. Franca zag nog een mannetje met (namaak) BuddhaToBuddha armbanden. Ze wilde er graag een hebben, maar ze twijfelde nog omdat hij niet hetzelfde type armband had als het type van Franca's ring. Uiteindelijk (nog) niet gekocht.
Om drie stonden we klaar voor de massage. We werden door drie dames meegenomen. Sandra en Franca gingen samen in de ene kamer en René ging alleen in de andere.
Hier werden we een uur lang gemasseerd. Lekker, maar best stevig en dus pijnlijk op sommige plekjes.
Na de massage hadden we nog even lekker wat gedronken. De dames aan de damestafel met cocktails en de heren aan de herentafel met bier. Daarna moesten we alweer opschieten met douchen en aankleden om op tijd te zijn voor de taxi's die ons naar ons diner zouden brengen. Om half acht werden we opgepikt door mooie luxe taxi's die ons naar een visrestaurant brachten op een paar kilometer van het hotel.
Daar begroette de eigenaar ons, die ons vervolgens een enorme Mahi-Mahi vis liet zien, die vers was gevangen. De vis zou op houtskool worden bereid. Iedereen kreeg hetzelfde te eten, drie gangen. Alleen voor de vega-girls werd een uitzondering gemaakt, geen probleem.
We hadden heerlijk gegeten en het was een gezellige avond. Na het afrekenen stonden de taxi's weer gereed om ons naar het hotel te brengen.
Morgen staat er weer een drukke druk op het programma dus welterusten!

Vandaag was voorlopig de laatste keer dat de wekker om 5 uur moest worden gezet. Eerst rustig opgestaan, ingepakt en ontbeten en om 7 uur vertrok de bus naar de boot. De busreis naar de boot zou ongeveer 2 uur duren. Dat was te doen! We waren langer gewend.
Ongeveer 5 minuten voor de boot zijn we gestopt voor de laatste plaspauze/strepsils kopen/ATM (pinautomaat). Daarna op naar de boot.
De bus zou mee op de boot gaan maar wij moesten we uit de bus. We moesten even wachten tot de boot zou komen. Ook dat was weer een belevenis. In de zee zwommen een aantal mannen die naar ons schreeuwden. Eerst begrepen we het niet, maar naast ons stonden een aantal Indonesische vrouwen die zakjes met geld bij zich hadden. Deze muntjes deelden ze uit aan ons zodat wij ze naar de mannen onder ons konden gooien. Was dit nu gewoon een verkapt bedelen? Maar waarom gaven die vrouwen dan de muntjes aan ons? Heel vreemd.
De boot was een soort veerboot waarin onderin de auto's en brommers konden staan en daarboven was een binnenruimte waar je kon zitten en op het bovendek kon je lekker buiten zitten. Binnen zaten vooral de Indonesische mensen (sommigen zelfs met hun helm nog op!). De meesten van ons gingen lekker buiten op het dek staan. De bootreis zou ongeveer een uurtje duren. Heerlijk zo in het windje en de zon op het dek. We voeren langzaam van Java weg en Bali kwam dichterbij. We voeren heerlijk langs de witte stranden van Bali, genieten hoor.
Eenmaal op Bali aangekomen konden we op de parkeerplaats weer in de bus stappen. Nog twee uurtjes rijden en dan zouden we in ons hotel in Lovina zijn. Onderweg zijn we nog even gestopt om de vele wilde apen langs de weg te fotograferen en wat eten te geven. Tijdens de jungletocht op Java moesten we in eerste instantie moeite doen om een aap te vinden en hier liepen ze met velen ;-). De wegen in Bali zien er wel een stuk beter uit dan op Java. Ook zien we hier allemaal beelden enz. langs de weg. Ook dat kennen ze op Java niet. De troep langs de weg is wel hetzelfde.
Bij ons hotel aangekomen hebben we afscheid genomen van onze gids, Rudi, de buschauffeur en de busboy. Ze hebben ons veilig door het drukke Java begeleid! Petje af. Zij gaan nu rechtstreeks de terugreis van 30 uur naar Java weer maken.
Ons hotel bleek weer uit allemaal losse appartementjes te bestaan. Leuk hoor. Zag er prima uit en de badkamer was mega! We hadden wel weer drie losse bedden, maar na het nodige schuifwerk (en daarna het nogmaals laten vegen van de kamer ;-)), hebben we toch een twee persoonsbed gecreëerd. Net zo gezellig, toch?
Daarna konden we heerlijk een duik nemen in het zwembad. Wat een rust hier. Prachtig. Het hotel ligt heerlijk aan de zee met het zwarte zand waar Lovina bekend om is. Het is alleen niet verstandig om hier te zwemmen omdat er veel zeeëgels in de zee zitten. Maar in het zwembad kunnen wij ons prima vermaken. Echt even bijkomen hier. Heerlijk!
's Avonds zijn we even het dorpje ingelopen en hebben daar lekker wat met zijn drietjes gegeten. Om 22.00 uur is het in het dorpje aardig rustig. Het is hier nog niet zo toeristisch gelukkig, maar wel prachtig. Daarna zijn we heerlijk gaan slapen en ...... morgen hoeft de wekker niet te worden gezet! Morgen hebben we een heerlijke rustdag. De massages zijn al geboekt! Dat wordt genieten.

Drie uur wake-up call! En dat noemen ze vakantie. Alleen aankleden, tanden poetsen, spullen pakken en weg. Nou ja, we moesten eerst met de lift naar boven zien te komen. We konden wel instappen en naar de onderste halte gaan, maar daar aangekomen kwamen er teveel mensen bij, waardoor de lift te ver naar beneden zakte en daardoor verder alle dienst weigerde. Zodoende moesten we te voet naar boven, acht 'verdiepingen' hoog en erg stijl. Boven aangekomen stonden de jeeps klaar en konden we instappen. Het werd een rit van drie kwartier door het donker, al slingerend omhoog de berg op. Wanneer we de eerste, langs de kant geparkeerde jeeps zagen verschijnen besloten onze chauffeurs dat ook te doen. Uitstappen dus en verder lopen.
De weg naar boven was erg stijl en donker. Ook werden we gehinderd door een enkele jeep die toch verder naar boven wilde rijden, brommers die tegen betaling toeristen naar boven brachten en weer terug reden, mannetjes die jassen wilden verhuren tegen de kou en allerlei andere warenverkopers. De bekende chaos dus.
Boven aangekomen was het topdrukte. De houten banken zaten allemaal al vol en het was dus zaak om een goed plekje te veroveren. Na een half uur in het donker te hebben gestaan kwam de eerste zonnestraal tot opwinding van iedereen. Het was een mooi gezicht. De zon kwam steeds verder op en de fototoestellen klikten gretig. Het was even de vraag waar we ten op zichte van de Bromo stonden, maar toen het lichter werd zagen we de Bromo vulkaan duidelijk liggen. We stonden op een uitkijkpunt tegenover de Bromo en konden zo in de Bromo kijken. We zagen de rook weer naar boven gaan.
Na een tijdje alles te hebben bekeken en de nodige foto's en selfies te hebben gemaakt waren we aardig verkleumd aan het raken. We zijn toen de voettocht naar de jeeps begonnen. Zigzaggend tussen alle jeeps door die nog geparkeerd stonden en tussen de jeeps door die al in file rijdend aan de terugtocht waren begonnen. Bij de jeep aangekomen konden we lekker opwarmen en nu de terugtocht in het licht beginnen.
In het hotel aangekomen, was het ondertussen 7.00 uur geworden en wachtte ons weer een heerlijk ontbijtje. Na het ontbijtje snel even optutten en de spullen pakken zodat we om 8.00 uur weer konden vertrekken naar ons laatste hotel op Java. We zijn eerst met twee kleine busjes weer van de berg gegaan om vervolgens over te stappen in onze eigen, grote oranje bus, waar onze koffers allemaal nog instonden.
Er stond weer een rit van 8 uur op het programma. Op zich ging de rit voor Indonesische begrippen best vlot. Alleen de lunchstop duurde wat langer door gehannes met de familienummers, de bestellingen en rekeningen.
Uiteindelijk kwamen we rond 17.00 uur aan in ons prachtige hotel. We zaten allemaal in cottages die er erg netjes uitzagen. We hebben eerst lekker gezwommen in het schemer met volle maan. Een prachtig mooi plaatje en heerlijk fris na alle busritten en ziektes van de afgelopen dagen.
Daarna lekker gedouched en lekker samen gaan eten in het restaurant.
Morgen om 7 uur weer vertrekken ... Eerst 2 uurtjes in de bus, dan 3 kwartier op de boot en dan nog weer 2 uurtjes in de bus. Bali, here we come!

Vanochtend ging de wekker weer om 7 uur. Dit keer alleen voor de dames want de groep is vandaag in tweeën gesplitst. Het gezonde deel gaat op jeepsafari naar de Bromovulkaan en het ziek/zwak/misselijke deel mag uitslapen en gaat per bus naar de Bromovulkaan.
René voelde zich gelukkig weer een stuk beter en had zelf honger. Nadat de dames hadden gedouched en hun koffers hadden gepakt zijn we wel met ons drieën gaan eten. In dit prachtig mooi hotel was een uitstekend ontbijtbuffet, waar René nog wel het meeste op heeft gegeten. Na het ontbijt is de gezonde groep in de inmiddels gearriveerde jeeps gestapt en zijn door een aantal van de zieke groep uitgezwaaid.
 
Hieronder het minder spannende verslag van René:
René is teruggegaan naar de hotelkamer om de website bij te werken en wat berichtjes te versturen. Daarna nog heel kort in bad gelegen, spullen gepakt en om iets over 12 uur uitgechecked. René had nog even een heerlijke kip sandwich in het hotel gegeten waarna hij meteen in de bus kon gaan zitten. Na een busrit van 2 uur, die op het laatst erg stijl en slingerend verliep, stopten we op een kleine parkeerplaats waar we over moesten stappen in een klein gammel busje. Hiermee reden we naar ons hotel voor vannacht. Het was een basic hotel, maar prachtig tegen een bergwand aan gelegen. Er was één soort lift, die zich als een ski-lift tegen de berg op en af kon bewegen.
Met de zieken gaat het inmiddels allemaal wel wat beter en we hebben dan ook gezamenlijk wat gegeten in afwachting van de gezonde groep.
 
Bij hun aankomst kwamen er al meteen spannende verhalen; hieronder het verslag van Sandra en Franca:
In 3 jeeps en 1 luxe auto vertrokken de 19 nog gezonde mensen voor de jeepsafari met uiteindelijk doel de zonsondergang bij de Bromovulkaan. Lange kleren aan en een overnachtingsrugzakje mee voor de overnachting op de Bromovulkaan. Hier kon onze bus namelijk niet komen. Onderweg zouden we verschillende stops hebben. Allereerst hadden we een stop in Malang, het dorpje waar we hadden overnacht. Rudi, de gids, ging met ons mee en Jochem was als verpleegster bij de zieken gebleven. In Malang werden we door Rudi over een vogeltjesmarkt gestuurd. Echt zielig om te zien. Uiteraard waren er heel veel vogels en vogelkooien te koop. Een vogel in huis is één van de statussymbolen van een man in Indonesië (de andere zijn een vrouw, een zwaard en een paard). Verder waren er op deze markt ook allemaal kuikentjes (in alle kleuren), honden, katten, apen, uilen enz. te koop. Niet normaal hoor. Dit is geen dierenliefde meer.  
Daarna liepen we naar Toko Oen. Een Nederlands koffietentje dat daar zit sinds 1930 met een Nederlands koekwinkeltje erbij. Alle soorten Nederlandse koekjes kon je daar kopen. Echt leuk om te zien. Na de koffie (ijs-) stop zijn we weer verder gegaan met de jeeps. Onderweg maak je de meest gekke dingen mee in het verkeer. Zo moesten wij een keer een jeep aan de kant van de weg aanduwen met onze jeep. Gewoon jeep er tegenaan zetten en gas geven. Eerst aan de voorkant. Lukte niet. Toen maar aan de achterkant. Om de achterkant van de jeep niet te beschadigen werd de schoen van de bestuurder er maar tussengezet. Zie je dit in Nederland al gebeuren? Maar goed, het werkte, de jeep sloeg aan en de schoen viel op de weg....
Daarna op weg naar de waterval. Onderweg nog even de luxe auto omgeruild voor ook een jeep en dit bleek later op de dag maar goed te zijn. Bij de waterval aangekomen moesten we 700 meter naar beneden lopen om de waterval echt te zien. Prachtig, wat een natuurgeweld. De waterval was één rechte waterstraal van 210 meter naar beneden. We werden helemaal nat van de kracht van het opspattende water. De kids gingen nog even verder naar beneden en kwamen doorweekt weer terug.  
Daarna hadden we de mogelijkheid om een noedelsoepje te nemen bij een kraampje onderweg. Franca hoefde dit niet en Sandra durfde het met haar maag nog niet aan. Gelukkig hadden we in het hotel een paar broodjes van René gesmeerd met chocopasta, dus dat was even lekker.
Na de lunch weer vertrokken op weg naar het Bromo Nationaal Park. Hier zouden we de savanne en de woestijn gaan zien. Echter onderweg gebeurde er iets met de jeep waarin de vijf meiden zaten. Deze jeep (zo hoorden wij later) sloeg steeds af. Daarna rolde de jeep iedere keer weer een meter of wat naar beneden. Dit gebeurde dus allemaal op een steil, smal bergweggetje met aan beide zijden een heel diep ravijn.  Vervolgens werkte de handrem ook niet, die zat alleen maar vast met een touwtje. De meiden hebben echt verschrikkelijke angsten uitgestaan en ze wilden uit de jeep. Dit mocht echter niet van de chauffeur, die geen woord Nederlands sprak of verstond. Wat hebben de meiden gegild in de auto. Heel naar allemaal. Uiteindelijk toen de jeep weer stilstond hebben ze de deuren weten te openen en zijn eruit gesprongen. De ouders zaten in jeeps daarachter en hebben dit allemaal op dat moment niet gezien. Toen we echter bij hen waren gekomen en ook waren uitgestapt renden de meiden naar ons toen, allemaal in dikke tranen en paniek. Uiteindelijk hebben ze geprobeerd de jeep weer aan de praat te krijgen, maar wij weigerden dat er iemand nog in die jeep ging. De jeep is aan de kant van de weg gezet en de meiden zijn bij de andere jeeps erin gegaan.  
Bij de jeep van Sandra was het ook nog spannend of deze de eindstreep zou halen, omdat deze verschrikkelijk rookte. Niet normaal meer. Op de berg moesten er weer vele liters water erbij worden gedaan, maar de motor had zo maar in de soep kunnen lopen. Wat een stank en rook. Alle jeeps hadden echt hun beste tijd gehad.
Na al deze consternatie gingen we verder op de hobbelweg. We werden helemaal door elkaar geschud, maar het was wel erg leuk en we hebben ontzettend veel mooie natuur gezien. Zo rijd je door de bergen heen steil omhoog en daarna kom je ineens op de savanne met een hele groene vlakte. Prachtig. Daarna weer verder en toen kwamen we bij een woestijn uit. Ook heel mooi om te zien.  
Daarna snel verder naar de Bromo vulkaan, want dat was het uiteindelijke doel. De Bromo is een hele brede, niet zo'n hoge vulkaan. De vulkaan is nog actief dus we waren benieuwd naar hoe dat eruit zag. Vorig jaar waren we namelijk op de Vesuvius in Italië. Daar kon je echt niet zien dat het een vulkaan was, het was net een dal in een berg. Dus we waren benieuwd.  
We stopten op een zandvlakte. Daarvandaan moesten we een flink eind omhoog klimmen. Eventueel konden we dit stuk ook per paard afleggen maar de meesten van ons hebben het gewoon lopend gedaan. Uiteindelijk kwamen we aan bij een hele hoge trap. Deze nog even bedwongen (met het nodige puffen) en daar stonden we bovenop de vulkaan. Prachtig! Ook weer zo'n prachtig stuk natuur. Je rook de zwaveldampen (in het begin was dit nog heel licht, op het eind werd de lucht heel heftig en kreeg je last van je ogen). In de vulkaan was een hele hoop rook die steeds omhoog ging. De ene keer weer wat minder dan de andere keer. De lava kon je niet zien door de rook, maar je hoorde het wel tekeer gaan. Het leek net op het geluid van stromend water.  
Op de vulkaan hebben we gewacht tot de zonsondergang rond 17.15 uur kwam. Dit wilden we nog wel even meemaken. Het was mooi om te zien, alleen was het steeds wel wat bewolkt, dus af en toe zagen we de zon niet meer.  
Leuk om de zonsondergang zo mee te maken. Morgenochtend gaan we zonsopgang zien bij de Bromo, dit wordt ook vast heel bijzonder.
Nadat de zon was onder gegaan zijn we in de schemer weer het stuk naar beneden gelopen en daarna in de jeeps naar het hotel toe. De terugweg ging een stuk vlotter omdat deze kant van berg gewoon geasfalteerd was en daardoor goed te bereiden. In het hotel werden we opgewacht door de zieken, waarmee het ondertussen ook wel weer wat beter ging.  
Het (primitieve) hotel viel hartstikke mee. We hadden gewoon een eigen kamer met elektriciteit! Haha, we hadden ons op het ergste voorbereid dan kon het alleen maar meevallen! Prima kamer, met eindelijk weer eens een twee persoonsbed! Omdat we een drie-persoonskamer hebben, hebben we steeds bijna altijd in de hotels drie losse bedden gehad, heel gezellig!
's Avonds nog even snel in het hotel een hapje gegeten (de zieken hadden dat al eerder met elkaar gedaan) en daarna lekker slapen. Morgen om 3 uur moeten we op, zodat we om half 4 kunnen vertrekken om naar de zonsopkomst bij de Bromo te gaan!

Vanmorgen vroeg opgestaan voor een lange busreis. René is nog niet veel opgeknapt en heeft er nu ook diarree bij. Ook Sandra had een slechte nacht met veel maagpijn. We zijn dus maar gestart met een heel licht ontbijtje. Om 7.00 uur bij de bus bleken meer mensen geveld te zijn door het buikvirus (dit virus had Jochem al een aantal dagen eerder verwacht, omdat dat bij de andere groepen ook altijd zo was). Helaas zijn wij nu aan de beurt met de groep. In totaal zijn er nu 6 mensen die ziek, zwak of misselijk zijn. Vervelend hoor met die lange busreis in het vooruitzicht.
Vandaag dus alleen maar in de bus zitten, plasstops, één lunchstop en geen bezichtigingen. Het stond in het teken van de ziek, zwak en misselijken. René heeft veel gelegen. Onderweg zij we nog bij een apotheek gestop om een anti-biotica kuur voor iemand anders te kopen. Nog voor de lunchstop valt René even flauw. Met wat water in de nek komt hij weer bij. Hij heeft gisteravond niets gegeten en vanochtend ook bijna niets. Met de koorts en diarree erbij zal het wel wat teveel zijn geweest.
Toch even wat gegeten bij de lunchstop, René had kippensoep en fruit, Sandra at heel veilig alleen wat witte rijst en Franca had iets met patat erbij.
Daarna de lange busrit van 13 uur uitgezeten. We kwamen in een mooi hotel terecht, met uitstekende voorzieningen. We hadden geld gepind en boodschappen gedaan. Wit brood met chocopasta en wat fruit voor René. Sandra en Franca hadden beneden in het restaurant lekker gegeten. Daarna zijn we heerlijk gaan slapen.